Dołącz do czytelników
Brak wyników

BETONOWE POSADZKI przemysłowe bez dylatacji i rys

Baza wiedzy | 9 czerwca 2021 | NR 5
0 49

Proces powstawania rys w betonie jest nieunikniony ze względu na specyficzne właściwości tego materiału. Jeżeli szerokość rys nie przekracza 0,5 mm, to nie uszkadzają one konstrukcji posadzki ani nie ograniczają jej właściwości użytkowych. Co jednak zrobić, aby szerokość rys nie powiększała się lub żeby nie przekraczała na przykład 0,1 mm? Problemem są również uszkodzone dylatacje nacinane i konstrukcyjne. Ich wykruszanie się z powodu dużego natężenia ruchu wózków widłowych oznacza konieczność przeprowadzania ciągłych napraw. Jak uniknąć kosztów napraw dylatacji?

Beton zbrojony włóknami stalowymi jest stosowany jako materiał konstrukcyjny posadzek przemysłowych od ponad czterdziestu lat. Szczególnie w ostatnim dziesięcioleciu ta technologia uległa znacznemu unowocześnieniu i zaczęła być stosowana na całym świecie. Swój sukces zawdzięcza głównie mechanizmowi zapobiegającemu powstawaniu rys. Ilość rys i ich szerokość w posadzkach fibrobetonowych jest mniejsza w porównaniu z posadzkami zbrojonymi siatkami stalowymi.
Szerokość rys, jakie mogą się pojawić w fibrobetonie, może być oszacowana i zależy to w dużym stopniu od inżynierskiego doświadczenia. Nie może być ona jednak obliczona. Odpowiednia metoda zwymiarowania i wykonania posadzki powinna pozwolić w dużym stopniu na ograniczenie powstawania zarysowań. Prawidłowo zaprojektowana posadzka bezspoinowa z 30 kg/m3 wysokoefektywnych włókien stalowych Dramix® RC-65/60-BN może mieć na powierzchni rysy o szerokości od 0,3 do 0,5 mm. Takie rysy nie wpływają na spadek użyteczności posadzki: jest ona nadal zdatna do użytku i trwała, jej nośność nie ulega zmniejszeniu, a przenoszenie obciążeń na nieplanowanych dylatacjach, tj. rysach, jest zapewniona. Co jednak zrobić wówczas, kiedy posadzka z uwagi na swoje przeznaczenie eksploatacyjne nie może mieć rys szerszych niż 0,1 mm? Jak wykonać taką posadzkę?
Koncepcje wykonania posadzki z dylatacjami nacinanymi i bez nich, a tylko z dylatacjami konstrukcyjnymi (tzw. posadzki bezspoinowe) są znane od lat. Rozwiązania te mają jednak ograniczenia konstrukcyjne, a mianowicie:
 stosunek długości pola do jego szerokości: ≤ 3 : 2,
 odległość między dylatacjami nacinanymi: < 10 m,
 odległość między dylatacjami konstrukcyjnymi: < 50 m, 
 brak połączeń ze stałymi elementami budynku,
 pole dylatacyjne i konstrukcyjne musi mieć kształt prostokąta,
 minimalna grubość posadzki wynosi 15 cm. 
Poza ryzykiem powstania zarysowań i ograniczeniami konstrukcyjnymi problemem są również uszkodzone dylatacje nacinane i konstrukcyjne. Ich wykruszanie się z powodu dużego natężenia ruchu wózków widłowych oznacza konieczność przeprowadzania ciągłych napraw, co ma negatywny wpływ na wykorzystanie pomieszczeń magazynowych. Dlatego użytkownicy posadzek chcieliby mieć jak najmniej dylatacji w swoich posadzkach, a w miejscach intensywnego ruchu wózków widłowych najlepiej żadnych. Ponadto obecność rys, dylatacji nacinanych i konstrukcyjnych może być sprzeczna z wymogami higienicznymi, środowiskowymi lub praktycznymi, np. pod względem minimalnych wymagań dla powłok żywicznych, czystości, szczelności itp. 

 


Oczekiwania użytkowników posadzek przemysłowych dotyczące ich możliwości eksploatacyjnych często wykraczają poza wyżej wymienione ograniczenia konstrukcyjne. Są to zwykle:
 brak dylatacji nacinanych w posadzce o nieregularnym kształcie, np. trójkątnym, trapezowym itp., 
 brak dylatacji nacinanych i konstrukcyjnych zwłaszcza w obszarze o dużym natężeniu ruchu wózków widłowych, w miejscach załadunku i rozładunku, 
 stosunek długości pola do jego szerokości wynoszący > 3 : 2, np. pas przejazdu wózków widłowych między regałami o wymiarach 70 x 4 m, 
 odległość między dylatacjami konstrukcyjnymi wynosząca > 50 m,
 cienkie warstwy naprawcze bez dylatacji nacinanych, np. naprawa, wyrównanie, kładzenie tzw. nakładek,
 brak dylatacji nacinanych w nawierzchniach zewnętrznych, tj. zewnętrzne nawierzchnie bezspoinowe,
 posadzki o bardzo dużej wytrzymałości,
 posadzki z powłokami żywicznymi, dla których są wymagania dotyczące szerokości rys ze względu na powłokę żywiczną, np. posadzki w zakładach spożywczych i chemicznych,
 posadzka jako wtórna bariera betonowa, np. ochrona środowiska przed skażeniem cieczą,
 posadzki z ograniczoną możliwością powstawania odkształceń, np. posadzka połączona z fundamentami, obciążenia powodujące naprężenia utwierdzenia.

 


Zastosowanie w takich przypadkach zbrojenia tylko w postaci włókien stalowych, a nawet bardzo dużej ilości wysokoefektywnych włókien nie jest w stanie zapobiec powstaniu dużej ilości rys o szerokości ponad 0,5 mm (rysy szersze niż 0,5 mm powinny być naprawione) oraz nadmiernemu rozszerzeniu się i wykruszeniu dylatacji konstrukcyjnych wykonanych w odległości wynoszącej np. 80 m od siebie. Z myślą o takich przypadkach została opracowana nowa koncepcja betonowej posadzki przemysłowej: Dramix® CombiSlab. Polega ona na połączeniu zbrojenia tradycyjnego w postaci jednej lub dwóch siatek stalowych i wysokoefektywnych włókien stalowych Dramix®. Dla tak dobranego połączonego zbrojenia wymiaruje się posadzkę. 
Wysokoefektywne włókna stalowe to włókna o smukłości wynoszącej co najmniej 65 mm i długości 60 mm (rys. nr 1). Duża smukłość włókna zapewnia dostateczną długość drutu w betonie do chronienia go przed rysami. Natomiast odpowiednia jego długość zapewnia dostateczne mostkowanie rys powstałych w betonie (rys. nr 2).

 


Włókna krótkie, tj. o długości 35 mm, nie będą w stanie pojawić się wszędzie tam, gdzie powstały rysy, z uwagi na ich nadmierne rozproszenie. Natomiast włókna o smukłości mniejszej niż 65 mm wykazują zbyt małą efektywność mechaniczną, a przez to zbyt małą zdolność hamowania powstawania rys. Z tego powodu Bekaert nie oferuje włókien Dramix® RL-45/50-BN i RC-65/35-BN do posadzek Dramix® Combislab.  
Do posadzek Dramix® Combislab Bekaert proponuje włókna o dużej smukłości i co za tym idzie – o dużej efektywności mechanicznej, a mianowicie Dramix® RC-65/60-BN i Dramix® RC-80/60-BN. Ilość tych włókien dodanych do 1 m3 betonu dla posadzek Dramix® Combislab wynosi co najmniej 25 kg/m3
i zależy od warunków konstrukcyjnych posadzki, wymagań dotyczących szerokości rys, obciążeń, wymagań użytkowych, warunków wykonywania posadzek itp. 
Po zarysowaniu się betonu włókna mostkują rysę i przekazują obciążenia między jej brzegami, wzmacniając w ten sposób wytrzymałość betonu na zarysowanie. W przypadku zwyczajowej ilości włókien dodawanych do betonu, tj. 15, 20 kg/m3, wytrzymałość po zarysowaniu jest zawsze niższa niż początkowa wytrzymałość na uszkodzenie. Dlatego też włókna stalowe mogą być traktowane jako zbrojenie podkrytyczne. W przypadku dodania do betonu dużej ilości wysokoefektywnych włókien, np. 50 kg/m3 Dramix® RC-80/60-BN, obciążenie niszczące w badaniu na zginanie belki jest dla przekroju zarysowanego wyższe niż dla przekroju niezarysowanego. Natomiast wytrzymałość na rozciąganie po zarysowaniu nadal będzie niższa. Ze względu na t...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy